Suzanne was 18 toen ze erachter kwam dat ze zwanger was. Ze koos voor een abortus en verteld open over de angst, schaamte en steun die ze in deze periode voelde.

Het moment dat ze erachter kwam dat ze zwanger was weet Suzanne (20) nog heel goed. “Ik was een week overtijd en had ook alle zwangersschapskwaaltjes die je kon bedenken. Ik was de hele dag misselijk.” Zelf dacht ze al snel dat ze zwanger was, maar haar vriend probeerde haar rustig te houden door te zeggen dat het vast niet zo zou zijn. Uiteindelijk besloot ze om toch die test te doen. Samen met haar vriend wachtte ze in spanning af, tot ze de streepjes zag. “Het eerste dat ik deed was huilen, heel veel huilen en mijn moeder bellen.”

Suzanne was 18 toen ze zwanger werd. Al snel nadat ze zag dat ze zwanger was, wist ze dat ze het kind niet wilde houden. Naast haar vriend was haar moeder de eerste die ze het nieuws had verteld. Ze was met haar vriend snel naar het huis van haar moeder gereden. “Toen ik daar aankwam begonnen we eigenlijk allebei te huilen, mijn moeder wist direct wat er aan de hand was.” verteld Suzanne. Haar moeder moest even bekomen van de schrik en belde daarna Suzanne haar vader om ook hem te informeren. Haar ouders zijn gescheiden, dus ze kon niet opeens naar haar vader toe. Allebei zeiden ze gelijk: “Wat je ook doet, wij zullen er voor je zijn.” Op dat moment had Suzanne al besloten dat ze een abortus wilde, de steun van haar ouders in deze keuze was kalmerend.

“Daarna moesten we de ouders van mijn vriend inlichten, ik heb me in mijn leven nog nooit zo erg geschaamd.” De ouders van haar vriend waren minder geschrokken dan haar eigen ouders. Zij hadden dit namelijk al eens meegemaakt. “De zus van mijn vriend werd op haar 19^e moeder, het eerste wat zijn vader zei was ook: Als het moet maak ik een houten wiegje voor jullie.” De ouders van haar vriend waren dus gelijk bereid om hen te helpen mochten ze het kind houden, maar ook als ze voor een abortus zouden kiezen, zouden ze daar achter staan. “Iedereen om mij heen was eigenlijk heel open. Niemand heeft mij echt direct slecht laten voelen of gezegd dat ik absoluut geen abortus mag hebben.”

Toch was de keuze niet gemakkelijk verteld Suzanne. “Mijn vriend wilde het eigenlijk graag houden. Ik vond het dan ook belangrijk om daar een goed gesprek over te hebben.” Suzanne zelf wist gelijk dat ze niet de zorg wilde dragen voor een kind. “Ik ben 18, heb nog geen diploma, een vaste baan of een huis. Dat was niet het leven dat ik een kind wilde geven. Dat verdient een kind niet.” Haar vriend wist hoe ze erin stond, toch wilde hij het in eerste instantie houden. “Mijn grootse droom later is vader worden. Ik vond het een hele moeilijke situatie, maar uiteindelijk heb ik mij erbij neergelegd. Het blijft haar keuze.” aldus de vriend van Suzanne. 

De keuze voor een abortus had ze dus al snel gemaakt, maar makkelijk was die dus niet. “Ik wist ook niet wat ik kon verwachten, het was doodeng.” Gelukkig kon Suzanne hierover praten met haar schoonzus, zij heeft in dezelfde situatie gezeten en heeft ook een abortus gehad. Aan haar kon ze vragen stellen. “Ja, dat haalde een hoop stress en angst bij mij weg.”

Voor de reactie van haar vrienden en andere mensen om haar heen vond ze, vooral in het begin, best eng. “Ja ik vertel het nog steeds eigenlijk niet aan mensen. Ik denk dat ik het aan drie vrienden in totaal heb verteld.” Ze zegt dat ze het alleen direct aan haar beste vriendin had verteld als een uitlaatklep, zij stond los van de hele bubbel aan ouders en schoonouders thuis. 

De behandeling zelf was volgens Suzanne niet heel ingrijpend. Ze was onder narcose waardoor ze niks door had van de abortus. Wel waren de voorgesprekken en echo’s heftig. “Het was gewoon heel beschamend om daar zo in een kamer te liggen, het voelt gewoon zo indringend van je privacy.” Binnen 1,5 week was ze aan de beurt voor de behandeling, normaal gaat dit traject sneller, maar omdat ze er zo vroeg bij was, was het te klein om de behandeling uit te voeren. “Die 1,5 week dat ik moest wachten waren denk ik de zwaarste weken van mijn leven.” Op dat moment had ze nog last van extreme misselijkheid en vooral het idee dat ze zwanger was, vond Suzanne heel heftig. 

Tijdens het wachten en ook een tijdje na de behandeling nam ze vrij van werk en school. In eerste instantie omdat ze gewoon niet wist wat haar te wachten stond en ze heel misselijk was, maar na de behandeling vooral omdat haar lichaam echt moest herstellen van de abortus. Op werk had ze niks verteld, omdat ze toch bang was dat mensen anders naar haar zouden gaan kijken.

Twee jaar na deze periode heeft Suzanne nog steeds geen spijt van de Abortus. “Het was de heftigste periode uit mijn leven. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn relatie. De beslissing had ik misschien wel snel gemaakt, maar ik wil dat mensen weten dat een abortus nooit een makkelijke beslissing is. Het is een optie waarvan je hoopt dat je hem nooit nodig hebt.” Ze benadrukt daarna nog hoe mentaal zwaar een abortus kan zijn voor vrouwen die hem ondergaan, maar ook voor hun partners. Met haar vriend heeft ze gelukkig veel goede gesprekken gehad om dit samen te kunnen verwerken en doorstaan. “Iedereen mag van mij een mening hebben over abortus, ik hoop alleen dat mensen online voortaan iets langer nadenken voordat ze vrouwen gaan bedreigen en beschuldigen van moord.”