Isa S. (21) is dol op horrorfilms en schrijft ook haar eigen verhalen. Ze is geadopteerd uit China. Sinds 2024 worden er geen interlandelijke adoptieprocessen meer gestart, mede om de reden dat er veel morele en emotionele problemen aan vast zitten voor de kinderen die geadopteerd zijn. In een luidruchtige kantine verteld Isa over haar adoptieverhaal en hoe zij haar identiteit ontwikkeld heeft, zonder te weten wie haar biologische ouders zijn.

“Ik ben geadopteerd uit China toen ik elf maanden oud was. Waar ik precies vandaan kom is een beetje moeilijk te zeggen, omdat in China veel moeders naar andere steden of provincies binnen China gaan om daar het kind ter wereld te brengen en achter te laten. Het kan zijn dat ik daadwerkelijk uit Chongqing kom, waar ik geadopteerd ben, maar het kan ook dat ik uit een compleet andere hoek van China kom. Nu is het wel zo dat ik in een mand ben gevonden die veel gebruikt werd in de bergen, dus ik vermoed dat ik uit een berglandschap kom. Over mijn biologische ouders weet ik eigenlijk niks, alleen dat ze mij achter hebben gelaten met een mandje en een deken.

Ik moet wel zeggen dat ik niet per sé de wil heb om naar China te gaan en erachter te komen. Ik heb wel eens gesprekken met mensen als ze vragen waar ik vandaan kom. Veel mensen vragen dan of ik niet benieuwd ben, en dat zij wel hun ouders zouden willen opzoeken als ze geadopteerd zouden zijn. Stel ze zouden bij mij zien te komen, zou ik absoluut openstaan voor een gesprek. Ik zou echt wel willen weten wat hun verhaal is, maar ik zou niet echt intiem contact houden.

Ik was vroeger heel boos op mijn biologische ouders. Dat kwam ook doordat ik  gepest werd op school. Dat ik dacht: ‘jullie vonden mij niet goed genoeg, jullie hebben me weggedaan.’ Ik dacht dat er wat mis met mij was. Tegenwoordig kijk ik er anders tegen aan. Ik weet namelijk niet waarom ze het gedaan hebben. Misschien waren ze superarm, misschien was een van hun ziek, misschien hadden ze al te veel kinderen. Dat weet ik gewoon niet.

Ik heb nog nooit zo een laboratoriumtest gedaan, zodat ik mijn stamboom zou kunnen zien. Ergens ben ik wel benieuwd, maar ook een beetje bang dat ik misschien genetische problemen heb. Bijvoorbeeld dat ik meer kans heb op bepaalde ziekten zoals Alzheimer. Ik wil dat soort dingen misschien wel weten, maar ik weet niet wat ik zou doen als ik die informatie wel zou krijgen.

Dagboek

Ik heb vier, vijf jaar geleden een dagboek van mijn (adoptie)moeder gelezen waarin ze omschreef hoe het was om naar China toe te gaan, en om mij voor het eerst te zien. Het schijnt ook dat er complicaties rond zaten. Ze dachten namelijk eerst dat ik doof was, omdat ik niet reageerde op prikkels. Achteraf denk ik dat het misschien een trauma-respons was, en dat ik me afsloot. Er is toen zelfs nog aangeboden aan mijn ouders om een ander kind te adopteren, aangezien ik een “defect kind” zou zijn. Mijn moeder heeft wel eens gezegd: “Ik zou mezelf niet vergeven hebben als ik jou weg had gedaan, puur omdat je doof had kunnen zijn. Wij wilden zo graag een kindje. Het kon ons niet echt schelen, al was je doof, dan zouden we nog van je houden.”

Racisme

Door de jaren heen hebben heel veel mensen aan mij gevraagd waar ik vandaan kom, en ik vind het op zich geen nare vraag. Het is niet iets wat ik geheim hou, of iets waar ik me voor schaam. Het enige wat ik wel verwacht is dat mensen er op een respectvolle manier mee omgaan.

Tegenwoordig zeggen mensen vaak dat racisme er niet echt meer is, in ieder geval minder dan vroeger, maar bijvoorbeeld begin van de coronacrisis heb ik het wel echt gemerkt. Ik liep over straat en op een gegeven moment kwam er gewoon een groepje jochies voorbij van 11, 12 jaar oud. Die schreeuwden naar mij: “vuile coronaleijer, wat doe jij hier?” Ik heb toen ook gewoon teruggeroepen: “vuile kaaskop, wat doe jij hier?”

Ik ben op de basisschool ook verschrikkelijk gepest, omdat ik geadopteerd was. Ik ben echt alle racistische namen van Aziatische mensen wel genoemd. Er is mij weleens gevraagd: “Wat is er mis met jou, dat je geadopteerd bent?” Ook heeft een klasgenoot mij gezegd: “jij zal als baby wel zo raar uitgezien hebben dat je ouders jou gedumpt hebben.”

Er was ooit een vrouw in de trein die aan me vroeg: “Wat ben jij?” Ik was verbaasd en zei dat ik gewoon een mens was. Ik had het gevoel dat deze vrouw het niet uit nieuwsgierigheid vroeg, maar uit een oordeel. Toen zei ik gewoon dat Nederlander ben. Die vrouw zei tegen mij: “nou, iedereen kan zien dat je buitenlander bent, dus je kunt gewoon eerlijk zijn over wat je bent. We zijn heel accepterend naar buitenlanders, maar je moet wel eerlijk zijn over wat je bent.” Dit was gewoon een vrouw in de trein, die ik van tevoren had geholpen met haar tassen, en al een beetje mee had gekletst. Die vraag kwam uit het niks, ik ben gewoon Nederlander.”