Tweede Druk

Veel mensen hebben moeite met het verwerken van het overlijden van naasten. Tijdens het rouwproces is het heel normaal om je somber of zelfs depressief te voelen. Toch vinden veel mensen het moeilijk om daar voor uit te komen. Eén van die personen is de twintigjarige Wout Gielink. Na het overlijden van 2 vrienden van hem heeft hij het afgelopen jaar veel problemen gehad met zijn mentale gezondheid. Hoe ging hij met deze situatie om, en hoe is hij hier uiteindelijk uitgekomen?

‘’Tijdens afgelopen december ging het gewoon nog hartstikke goed met mij. Ik had het naar mijn zin bij mijn studie, bij voetbal ging het goed en ook in mijn vriendengroep en gezinssituatie ging het heel goed. Maar toen kwam oudjaarsavond. Tijdens oud en nieuw zijn 2 jongens van ongeveer mijn leeftijd overleden nadat hun auto tegen een boom was gebotst. Eén van deze jongens heb ik zelf jaren voetbaltraining gegeven en ik ben erg goed bevriend met zijn broer. Zijn overlijden viel me erg zwaar. Toch dacht ik een maand na zijn overlijden dat het wel weer prima met me ging en dat ik weer gewoon verder moest met mijn leven. Toen ik weer ging voetballen merkte ik dat het me toch zwaarder viel dan ik dacht. Dit kwam omdat ik toen voor het eerst weer op het veld stond met de broer van het slachtoffer, en dan zie je ook die ouders weer. Tijdens die eerste wedstrijd dat ik weer ging voetballen scoorde de broer van het slachtoffer ook, dat was voor hem natuurlijk een heel emotioneel moment, dat voelde ik ook diep van binnen. Op dat moment realiseerde ik me dat ik er nog niet helemaal overheen was. Ik merkte dat ik mijn gevoelens tot dat moment had opgekropt door steeds te doen alsof ik mijn vrolijke zelf was terwijl dat niet was hoe ik me echt voelde. Bij dat doelpunt voelde ik dat je daar alleen maar ongelukkig van wordt. Dat was het moment waarop ik besefte dat ik eerlijker naar mezelf moest zijn en met mensen over mijn gevoel moest praten.’’

‘’Eigenlijk is dat het moment dat ik het pas echt moeilijk kreeg, hoe vreemd dat ook klinkt. Vooral bij voetbal had ik het zwaar omdat ik mijzelf heel veel prestatiedruk op legde, terwijl ik gewoon op een niveau voetbal waar plezier hebben het belangrijkste is. Dat klinkt misschien gek maar ik heb de jongen die is overleden lang keeperstraining gegeven en ik wou zijn ouders heel graag trots maken. Door de prestatiedruk werden de migraines waar ik altijd al last van heb steeds heftiger waardoor je je uiteindelijk alleen maar nog meer klote gaat voelen. Hierdoor kwam ik in een negatieve spiraal terecht, maar ik probeerde mijn emoties wel nog steeds in te houden. Uiteindelijk kwam er hierdoor een moment dat het gewoon helemaal klaar is.’’

En toen kwam er een moment dat je ook niet meer naar school ging, wat was daar de reden van?

‘’Dat was het moment dat ik eigenlijk mijn bed niet meer uit kon komen. Ik voelde me gewoon zo kut dat ik het allemaal niet meer kon opbrengen. Daarnaast was het misschien ook wel een beetje schaamte waardoor ik niet meer naar school wou omdat ik mensen langere tijd niet had gezien. Als ik dan wel weer naar school zou gaan dan krijg je natuurlijk vragen hoe het met je gaat. Het liefst wil je dan gewoon zeggen dat het goed met je gaat maar dat kon ik gewoon niet zeggen, dat vond ik heel moeilijk. Als je het blijft uitstellen wordt het alleen maar moeilijker om alsnog weer naar school te gaan. Ik moet hierbij wel zeggen dat de docenten op school mij echt wel goed probeerde te helpen. Toch was het ook voor hen ingewikkeld om mij goed te helpen omdat ik niet altijd eerlijk was over hoe het nou echt met me ging. Dan zei ik dat het beter met mij ging terwijl dat eigenlijk niet zo was, ook dit kwam weer vanuit een gevoel van schaamte

‘’Dat klopt, ik had uiteindelijk wel door dat het zo niet verder kon. Gelukkig was het niet helemaal nieuw voor mij om met een psycholoog te praten omdat ik als kind ook al eens therapie heb gehad na de scheiding van mijn ouders. Maar het is en blijft natuurlijk een hele grote stap om naar een psycholoog te stappen. Ik ben van mezelf niet echt een prater dus om mezelf open te stellen over zoiets persoonlijks vond ik wel heel moeilijk. Toen ik begon met het praten met een psycholoog merkte ik wel dat ik het heel erg fijn vond, vooral omdat ik gewoon weet dat een psycholoog het aan niemand doorvertelt. Uiteindelijk heeft de psycholoog mij vooral geholpen om aan de mensen om mij heen te kunnen vertellen hoe ik mij voel en waar ik mee zit. Ik besloot toen ook mijn gevoel te uitten bij mijn teamgenoten. Toen ik dit eenmaal had gedaan merkte ik dat er een grote last van mijn schouders viel en ik ineens weer vrijuit en met plezier kon voetballen omdat iedereen heel begripvol reageerde. Dit heeft mij ontzettend geholpen.’’

‘’Ik merk dat het nu in vergelijking met een paar maanden geleden heel goed met me gaat. Ik heb geleerd juist heel open te zijn over mijn gevoelens, dat is ook de reden dat ik nu dit interview kan geven. Ik ga weer met plezier naar voetbal en hoop binnenkort ook weer naar school te kunnen. Ik wil open blijven praten over mijn gevoelens en ik wil mijn sociale contacten weer oppakken. Als ik zo doorga denk ik dat ik snel weer mezelf kan zijn.’’

”Het klinkt misschien een beetje cliché maar de mensen die zeggen dat je erover moet praten hebben echt gelijk. Als er iemand is die weet hoe moeilijk het is om over gevoelens te praten ben ik het wel, maar het helpt echt. Je bent niet alleen.”