Aan de buitenkant is niks te zien. De wind waait door de groene bomen en aan de overkant hoor je het geraas van de treinen. In de tuin staan bloemen in alle kleuren van de regenboog. De zo schijnt oogverblindend dus de zonneschermen staan uitgeklapt. Af en toe loopt er iemand naar binnen, en dan later weer naar buiten. Als je niet beter wist, had je waarschijnlijk verwacht dat dit nette witte pand tegenover het station in Zwolle een gewoon huis was, maar eenmaal binnen is dat toch anders. De mensen die hier  binnenkomen, komen voor een abortus. Zo ook Suzanne, zij kwam hier 2 jaar geleden om haar zwangerschap af te breken. 

18 jaar was ze nog maar toen ze erachter kwam dat ze zwanger was. “Het eerste dat ik deed was keihard huilen, en daarna heb ik mijn moeder gebeld.” Voor Suzanne was de keuze snel gemaakt, ze kon nog niet voor een kind zorgen. Toch was ze bang, bang voor de meningen van andere. Toen ze het aan haar ouders vertelde stond ze te trillen op haar benen met tranen in haar ogen. “Ik was zo bang, gelukkig zeiden mijn ouders allebei dat ze er voor mij zouden zijn, ongeacht de keuze die ik zou maken.” Ook haar schoonouders zouden haar steunen in de keuze die ze zou maken, wat deze ook maar mocht zijn. “Ik heb het verder aan twee vrienden verteld, meer durfde ik niet.” De meningen van andere bleven maar door haar hoofd spoken, wat zullen ze wel niet van haar denken. Online had ze al zo vaak alle vooroordelen gehoord, dat vrouwen die een abortus hadden dom waren, ze wilde niet dat mensen ook zo over haar zouden denken.

De eerste abortuskliniek in Nederland opende haar deuren in 1971 in Arnhem, steden als Utrecht, Rotterdam en Amsterdam volgde al snel. Abortus was echter nog niet legaal in Nederland, toch werden deze klinieken gedoogd. Hoewel abortus officieel nog in het wetboek van strafrecht staat, werd het op 1 november 1984 gelegaliseerd. Ook de kijk op abortus is in Nederland de laatste jaren flink verbeterd. Terwijl in 1992 volgens onderzoeksbureau Rutgers nog maar 60% vond dat een vrouw zelf de keuze mocht maken over abortus, is dat in 2023 al gestegen naar 86%. De stemming in Nederland is dus best positief, toch blijft bij veel vrouwen de angst. Dat komt waarschijnlijk door protesten die plaatsvinden in de buurt van verschillende abortusklinieken.

Een van de organisaties die protesten tegen abortus organiseert is Schreeuw om Leven. Schreeuw om Leven is een christelijke organisatie met als doel “een menswaardige en hoopvolle toekomst voor moeder en kind, en streeft naar een samenleving waarin abortus onnodig en ondenkbaar is.” aldus Cor van Dam van stichting Schreeuw om Leven. Voor hen staat God centraal, en is elke zwangerschap een geschenk. Ze snappen dat een ongewenste zwangerschap moeilijk kan zijn voor de vrouw, maar toch is voor hen abortus absoluut geen optie. Ze bieden vrouwen psychologische hulp tijdens hun zwangerschap en organiseren elk jaar de ‘Mars voor het leven’. Dit is een stille mars met als boodschap: een abortusvrije samenleving.

Beelden van deze protesten gaven Suzanne het gevoel dat ze nooit volledig open kon zijn over haar abortus. In haar omgeving zijn ook veel christenen, hen heeft ze het nooit verteld uit angst voor hun reactie. “Soms dan hoor ik ze opeens praten over abortus en wat zei daar dan van vinden. Ze praten er zo makkelijk over. Ik moet me dan echt inhouden om ze niet te onderbreken. Om ze te vertellen hoe moeilijk die keuze echt is.” Online zag ze vooral veel Amerikanen praten over abortus, vooral nadat het afbreken van een zwangerschap in veel staten weer illegaal is geworden. De reacties daarop van mensen in haar omgeving waren soms positief. “Ik was bang dat ze mij ook zouden haten als ze wisten dat ik ook ooit zwanger was.”

Naast organisaties als Schreeuw om Leven, hebben we in Nederland ook instanties die vrouwen helpen met de keuze voor het afbreken van hun zwangerschap. Het Fiom bestaat al sinds 1930 en helpt nog steeds duizenden vrouwen die daar behoefte aan hebben. Zij geloven in de keuzenvrijheid voor vrouwen die ongewenst zwanger zijn. Naast hulp bij een ongewenste zwangerschap, bieden zij ook hulp voor adoptiekinderen en donorconceptie. Volgens Daphne van Fiom gaan ze er bij het Fiom het gepsrek altijd in met een open blik. “Wij willen dat de mensen de keuze zelf maken, daar staan wij voor. Wij zullen nooit zeggen of ze iets wel of niet moeten doen.” Volgens haar is die openheid hetgeen dat haar werk zo mooi maakt. “We zetten ons ervoor in dat vrouwen een eigen keuze kunnen maken als ze ongewenst zwanger zijn.” Twee jaar na haar abortus heeft Suzanne nog altijd geen spijt. Toch heeft het haar lang gekost om er zo open over te kunnen praten. “Ik weet dat niet iedereen het met mij eens zal zijn, daar kan ik mee leven. Toch hoop ik dat iedereen er met een frissere blik naar kan kijken.” Volgens Suzanne was het één van de moeilijkste keuzes die ze in haar leven heeft moeten maken. “Ik heb er nu wel vrede mee, ookal heeft dat best een tijdje geduurd.” En dat mooie witte pand tegenover het station. Daar fluiten de vogels nog altijd en aan voor de buitenwereld is het niet bekend wat daarbinnen gebeurt. Uit angst voor de reacties.