Door: Annelin Slomp
De afstandsbediening houdt hij in zijn rechterhand, wanneer hij muziek opzoekt afkomstig van Trinidad. Hij staart naar de televisie, terugdenkend aan zijn moeilijke jeugd. Denzel (31) is opgegroeid op Trinidad, een land waar zijn homoseksualiteit niet geaccepteerd werd. Hij is daarom alleen naar Nederland gekomen, zodat hij zonder angst zichzelf kan zijn. Hij heeft verschillende moeilijkheden moeten doorstaan, zoals aangevallen worden en hij heeft familieleden verloren door zijn seksuele geaardheid.
Als ik het goed begrijp ben je alleen naar Nederland gekomen in maart 2024. Waarom heb je eigenlijk besloten om naar Nederland te komen?
‘’To be honest, it wasn’t my first choice. Ik wilde eerst graag naar de Verenigde Staten, want ik heb familie die daar woont. Maar het was door alle veranderingen in het land te moeilijk om er heen te gaan. Ik weet vooral via het internet hoe Nederland is. Nederland is een plek waar je het meest gay en jezelf kunt zijn vergeleken met andere plekken, dat is belangrijk voor mij. Op dat moment had ik wel een goede vriend die hier woonde, hij zei tegen mij dat ik het een kans moest geven. Ik kwam met de gedachte dat ik geen idee had van wat ik kon verwachten en of het wel goed zou komen. Ik heb soms veel last van nervousness, dus ik ging van het ergste uit.’’
Oké, dus je keek naar een land waar je jezelf kan zijn, waar je gay kunt zijn. Hoe was het dan voor jou toen je erachter kwam dat je gay bent in een land dat homoseksualiteit niet accepteert?
‘’I cried, I cried for a very long time. Ik herinner mij dat ik echt super depressief was, het wordt namelijk niet gepromoot in het land. Daarom kreeg ik ook gedachtes van waarom ben ik zo, er is iets wat verkeerd is. Er werden veel homofobische grappen gemaakt en er was ook veel agressiviteit. Het is niet dat iemand ervoor kiest om gay te zijn in een land zoals dat. Het was veel om mee om te gaan, I tried to ignore it sometimes. Ik accepteerde het niet totdat ik wat ouder was, maar het duurde jaren om het echt te accepteren. Ik wist dat ik veel moeilijkheden zou tegenkomen in dat land en ik zou waarschijnlijk niet gelukkig zijn. Maar ik moest eerlijk zijn met hoe ik mij voelde, want ik voel mij obviously niet aangetrokken tot vrouwen. Ik zag veel dingen in het nieuws, mensen die verwond raakten, mensen die vermoord werden, mensen die bestolen werden, mensen die in elkaar geslagen werden en ik wist dat ik risico zou lopen facing these things. Niet te vergeten dat ik ook veel vrienden en familie zou verliezen.’’
In Trinidad zag je dus veel hatecrimes in het nieuws. Was jij ook ooit weleens bang om vermoord te worden?
‘’Yeah. Ik heb mijn eigen ervaringen, waar ik niet te veel in detail wil gaan. Normaal loop ik nóóit naar huis, maar ik had een probleem met mijn auto. Ik had geen keuze om door het park te lopen. Ik was aangevallen door drie mannen, I never told anyone. Toen ik jonger was, ik denk dat ik achttien was, heeft een man mij fysiek aangevallen. Ik heb er physical scars aan overgehouden. Het is een deel van mijn leven en ik heb geleerd om dat te accepteren, zowel de fysieke als de emotionele littekens.’’
Foto: Annelin Slomp
Voel je je nu helemaal vrij, of voel je je nog steeds bang soms?
‘’Sometimes, ik voel mij nu wel compleet vrij. Soms ben ik bang als ik alleen over straat loop en een groepje jongens zie staan. Ik weet dat ze meestal geen kwaad doen, maar het is gewoon dat trauma you know. Een deel van mij heeft altijd het gevoel dat als ik te gay ben in de buurt van heteromannen, dat ze mij willen lastigvallen. Dat is het trauma wat ik heb meegenomen van mijn land.’’
Een groot deel van je leven is emotioneel zwaar beladen door alles wat er is gebeurd. Wat is dan emotioneel gezien het grootste verschil ten opzichte van Trinidad?
‘’I came here with the version of myself that I had to be. De survivalmode en het aanpassen aan de verwachtingen van de maatschappij hoefde niet meer. Niet de versie die ik wilde zijn, maar de versie van mijzelf die ik moest zijn. Toen ik hier kwam was ik vooral bezig om mijzelf te vinden. Ik ben naar veel verschillende plekken geweest en ik heb veel mensen ontmoet. Als ik nu iets wil kopen, dan koop ik het gewoon. Ik hoef er niet over na te denken. In Trinidad had ik gezichtshaar om te passen in de samenleving. Toen ik hier kwam heb ik het eraf gehaald en voelde ik: this is me. Als ik terugkijk naar foto’s van mijzelf dan zie ik gewoon twee verschillende personen. Het is een beetje een ongemakkelijk moment van I don’t know that guy. Ik kan nu de persoon ontdekken die ik altijd al heb willen zijn, maar wat nooit kon omdat ik altijd in survivalmode was. Ik werk in de keuken in een restaurant, op deze manier leer ik de taal ook beter. Ik volg een intensieve taalcursus en ik ga soms ook naar het taalcafé. Ik heb op dit moment geen vriend, maar ik ben wel aan het daten. Ik doe er alles aan om een nieuw leven op te bouwen.’’
foto: Annelin Slomp
