Sjoerd-Jan Feenstra (47) begon in 1996 als 15-jarig jochie achter de counter bij de McDonald’s van zijn vader en is inmiddels doorgegroeid tot franchisenemer van datzelfde filiaal. In 2007 nam hij zijn eerste zaak over van zijn vader. Stilzitten doet hij niet: hij is momenteel bezig met een nieuwe vestiging in Raalte.
Ondernemerschap zat er bij Sjoerd-Jan al vroeg in. Als kind droomde hij ervan hotelier te worden en een eigen hotel te runnen. Na een stage bij een vijfsterrenhotel kwam hij daar echter op terug. “40% van de gasten kan het niet echt waarderen en gebruikt je gewoon als slaaf. Dat was niets voor mij.” Een ‘McHotel’ ziet hij voorlopig dan ook niet zitten; hij heeft het al druk genoeg met zijn restaurants. “Ik ging als 15-jarig jochie al met mijn vader mee. Ik ken de restaurants goed, en iets wat goed werkt moet je niet veranderen.”
Hoewel familiebedrijven vaak worden overgedragen van ouder op kind, werkt dat bij McDonald’s anders. “Mijn vader heeft een contract met McDonald’s en zij bepalen wie de opvolger wordt. Je moet meerdere stages lopen en psychologische gesprekken voeren. Je moet aan strikte eisen voldoen om franchisenemer te worden. Het is mooi dat je de zoon bent, dat geeft een voorsprong, maar je moet wel aan alle criteria voldoen. Dat vond ik lastig, want ondanks mijn ervaring bestond de kans dat ik het niet zou worden.”
Die strenge selectie is niet zonder reden: een McDonald’s-vestiging draait gemiddeld zo’n 4,5 miljoen euro omzet per jaar. “Je moet weten hoe je daarmee omgaat en hoe je dat goed managet.”
De normen en waarden die je van huis uit meekrijgt, spelen een belangrijke rol in hoe je als ondernemer functioneert. Voor Sjoerd-Jan geldt dat zeker. “Mijn vader heeft mij geleerd hoe ik goed, betrokken en sociaal met mensen omga. Je bent nergens zonder je medewerkers. Vooral het sociale aspect, het inlevingsvermogen en er zijn voor elkaar heb ik van huis uit meegekregen.” Dat bleek ook tijdens een ingrijpende gebeurtenis. In de vestiging in Zwolle-Noord vond een schietpartij plaats. “Toen heb ik mijn personeel echt gesteund en anderhalve week afgezien van mijn omzet.” Ook medewerkers merkten zijn betrokkenheid op. Zo zegt Jeordy Jansen: “Hij is heel sociaal en wilde na de schietpartij oprecht weten hoe het met iedereen ging. Toen liet hij echt zien dat hij leiding kan geven.”
Ondernemen gaat echter niet altijd over rozen. Op 30 maart 2022 liep een gewapende man het drukke restaurant in Zwolle-Noord binnen en schoot twee broers van 57 en 62 dood. “Het was verschrikkelijk. Ik werd die avond gebeld en ineens is je restaurant een plaats delict. Dat is het laatste wat je wilt.” De nazorg kreeg veel aandacht. “Binnen 24 uur hebben we alle medewerkers die aan het werk waren bij elkaar gebracht, samen met slachtofferhulp, de GGD, de gemeente en McDonald’s Nederland. Iedereen moest verplicht kennismaken met slachtofferhulp, zodat de drempel lager werd. Een dag later hebben we ook met gasten gesproken. Na anderhalve week gingen we weer open en na drie dagen was het alweer druk en gezellig. Ik ben blij dat we als bedrijf iets hebben kunnen betekenen voor onze mensen.”
Het leven van een ondernemer is druk. Sjoerd-Jan maakt regelmatig werkweken van 60 uur. Toch probeert hij structuur te houden in zijn dagen. “Ik begin ’s ochtends thuis met tijd voor de kinderen en breng ze naar school. Daarna controleer ik mijn e-mail en bekijk ik de rapporten van de vorige dag. Daarin staan de cijfers, zoals planning, bezetting en servicetijden. Daarnaast ben ik actief binnen de inkoopservice van McDonald’s, waarbij ik me bezighoud met zaken als grills, kassa’s, meubilair en airco’s. Dat kost ook veel tijd.”
Een goede werk-privébalans is voor veel ondernemers lastig, zeker met zulke werkweken. Sjoerd-Jan erkent dat dit ook voor hem een uitdaging is geweest. “De balans tussen werk en privé loopt als een rode draad door mijn leven. In het weekend ben ik vaak ook bereikbaar en begin ik bijvoorbeeld met het beantwoorden van e-mails. Ik doe dit al twintig jaar en heb gemerkt dat die balans niet altijd goed was.” Volgens zijn vrouw nam hij vroeger vaak werk mee naar huis, maar daar probeert hij nu bewuster mee om te gaan.
Wanneer er iets fout gaat in een restaurant, spreekt hij niet direct de medewerker aan, maar de restaurantmanager. “Ik doe dat bewust niet rechtstreeks bij de medewerker, omdat ik het probleem dan zelf oplos. Het moet via de manager gaan, want hij is eindverantwoordelijk. Als hij het niet weet, leert hij er niets van. S ondermijn ik anders zijn gezag.”
Naast zijn werk zet Sjoerd-Jan zich actief in voor de samenleving. Elk jaar organiseert hij in oktober een goede-doelenrally, waarvoor de voorbereidingen al ruim van tevoren beginnen. “Sponsoren zijn heel belangrijk voor dit evenement, daar ben ik nu al mee bezig.”
Ook op andere manieren draagt hij bij. “We doen veel voor kinderen en sportverenigingen. We doneren aan Intermezzo en Hospice en werken samen met het Ronald McDonald Fonds. Het is heel breed wat we doen en jaarlijks geven we ongeveer 150.000 euro uit aan goede doelen.”
Zijn motivatie daarvoor is duidelijk: “Ik wil iets teruggeven aan de omgeving waar ik werk en mijn omzet verdien. Het is ook onze verantwoordelijkheid om verenigingen te ondersteunen. Anders zouden contributies enorm stijgen en wordt sporten voor veel mensen onbetaalbaar. We hebben bijvoorbeeld ook een speciale kinderhoek waar zestig kinderen tegelijk een feestje kunnen vieren.” Over de toekomst is Sjoerd-Jan positief, maar ook realistisch. “Ik denk dat tien restaurants voor mij de grens is. Als het er meer worden, ga je te veel op afstand zitten en dat wil ik niet. Ik wil betrokken blijven bij mijn mensen en mijn zaken.”
