DE WIJK – Geweld tegen hulpverleners is een groeiend probleem in Nederland. Politieagenten, ambulancepersoneel en zorgmedewerkers krijgen steeds vaker te maken met agressie en geweld tijdens hun werk. Ook Jos van der Wolde maakte dit mee tijdens een horecadienst in Meppel, waar hij als BOA werkzaam was. Terwijl hij samen met collega’s een barrière vormde rond een aanhouding, werd hij door een dronken jongen in zijn gezicht geslagen. “Op dat moment gaat de automatische piloot aan. Waar je voor getraind hebt, voer je direct uit,” vertelt hij.
De 23-jarige werkt inmiddels bij de politie als assistent-beveiliger B. Al op jonge leeftijd wist hij dat hij bij de politie wilde werken. Op zijn zeventiende begon hij aan de opleiding Handhaving, Toezicht en Veiligheid. Ondanks twijfels vanuit zijn omgeving over de fysieke en mentale zwaarte van het vak, bleef hij vasthouden aan zijn droom. “Op een gegeven moment kreeg ik het gevoel: dit is wat je moet doen. Dan is de keuze makkelijk gemaakt,” vertelt Van der Wolde.
Jos deed zijn eerste praktijkervaring op bij de gemeente Meppel, waar hij stage liep als toezichthouder en vervolgens drie jaar werkte als BOA. Het teamgevoel en de afwisseling spraken hem aan, maar hij maakte ook kennis met de keerzijde van het vak. Jos vertelt dat hij veel last heeft van verbale agressie. “Je wordt voor van alles uitgemaakt. Elke dienst was het wel raak.” De verbale agressie is iets wat dusdanig voorkwam dat ze er onderling grapjes over maakten. “Het hoort niet zo te zijn, maar het is iets wat er helaas bij hoort. Ik neem dit niet persoonlijk op mij.” Wel maakt hij duidelijk dat het belangrijk is dat mensen beter begrijpen wat het vak inhoudt “Ze zouden eens moeten weten wat wij allemaal doen en zien.”
Dat ‘zien’ gaat verder dan toezicht houden. Hulpverleners komen regelmatig in situaties terecht waarin snel en doortastend handelen nodig is, soms zelfs levensreddend. En af en toe escaleert een situatie, zoals die avond tijdens de horecadienst. “Als je in je gezicht wordt geslagen, is dat heftig. Dat hoort niet. Je bent gewoon je werk aan het doen,” maakt hij duidelijk.
Het werk heeft Jos gevormd. Wij zeiden altijd in het team “dit werk maakt je volwassen.” En dat is ook zo. Je maakt op jonge leeftijd heftige dingen mee die anderen bijna nooit te zien krijgen. Dit werk heeft hem zelfverzekerder gemaakt. “Je bent negentien en maakt twee keer per week een heftige casus mee. Dat maakt je snel volwassen.”
Geweld tegen hulpverleners blijft een groeiend probleem, ziet hij. Volgens Jos speelt sociale media daarin een rol. “Filmpjes laten vaak maar een deel van de situatie zien. Daardoor ontstaat een vertekend beeld en krijgen mensen sneller een negatieve mening.” Meer begrip begint volgens hem bij bewustwording. “Mensen moeten beseffen dat wij ook gewoon mensen zijn. We dragen een uniform, maar doen ons werk net als ieder ander.”
Voor Jos is het geloof dat zijn werk ertoe doet de grootste motivatie om bij de politie te werken. Hoewel hij minder leuke situaties meemaakt, geeft het hem voldoening om een verschil te maken voor anderen. De risico’s van het vak schrikken hem niet af. “Je zet je in voor de veiligheid van anderen. Dan vind ik het niet erg om risico te lopen. Het geeft je leven betekenis. Ik vind dit betekenisvol werk,” vertelt hij met trots. Momenteel houdt hij zich bezig met arrestantentaken, zoals beveiliging in de rechtbank, maar uiteindelijk wil hij graag als agent de straat op. Ook droomt hij ervan om binnen tien jaar door te groeien naar de aanhoudingseenheid van de mobiele eenheid.
Ondanks kritiek op politie en handhaving merkt hij ook veel bewondering vanuit de samenleving. Dat besef geeft hem een voldaan gevoel. Daarnaast vindt hij het belangrijk dat mensen zich realiseren dat agenten, ondanks hun uniform, ook gewone mensen zijn die simpelweg hun werk doen voor de veiligheid van anderen.
Brooklyn Jansma 
nadiadevries