Hoe bodybuilding Evie veranderde

Voor de twintigjarige Evie van der Burgh begon bodybuilding als een nieuwe uitdaging. Na een kickbokswedstrijd wilde ze zich opnieuw volledig ergens op richten. “Ik ben iemand die altijd een doel nodig heeft”, vertelt Evie. Via haar moeder kwam ze in contact met een bodybuildingcoach uit de buurt en al snel kreeg ze een compleet trainings- en voedingsschema.

Evie begon zonder veel kennis aan het traject en vertrouwde volledig op haar coach. “Mijn doel was vooral om ervan te leren, niet om te winnen. Natuurlijk denk je op een gegeven moment wel na over hoe ver je zou kunnen komen, maar dat was nooit mijn belangrijkste motivatie. Ik wilde vooral meer leren over fitness en mijn lichaam.”

Voordat ze begon, zat Evie goed in haar vel, al bleef ze onzeker over haar lichaam. “Ik vond mezelf altijd te dik, vooral mijn buik”, zegt ze. “Als ik nu terugkijk op foto’s van toen, denk ik: waar maakte ik me eigenlijk druk om?”

Vanaf het begin draaide haar dagelijks leven bijna volledig om bodybuilding. Iedere ochtend begon met cardio op een lege maag. Later kwamen daar lange fietssessies, krachttraining, tienduizend stappen per dag en nauwkeurig afgewogen maaltijden bij. “Uiteindelijk was ik soms drie tot vier uur per dag bezig met sporten”, vertelt Evie. “Alles moest precies op de gram kloppen.”  

Ook sociaal merkte ze de gevolgen. Haar vrienden hielden veel rekening met haar schema, maar spontane dingen doen werd lastiger. Uitgaan voelde bijvoorbeeld niet meer ontspannen, omdat ze daarna vaak een schuldgevoel kreeg. “Ik weet nog dat ik na een avond stappen een bakje kwark at omdat ik zo’n honger had. Daarna stuurde ik meteen mijn coach een bericht omdat ik me schuldig voelde.” De reactie van haar coach staat haar nog goed bij: “Dan moet je morgen harder trainen.” Achteraf ziet Evie hoe ongezond zulke opmerkingen eigenlijk zijn. “Dat versterkt alleen maar schuldgevoelens rondom eten.”

Wanneer Evie ergens voor gaat, doet ze dat volledig. Die discipline hielp haar om het zware traject vol te houden, maar zorgde er ook voor dat ze niet doorhad dat het misging. “Ik kon letterlijk mijn ribben tellen en dacht nog steeds dat er te veel vet op mijn buik zat”, zegt ze. “Ik zat zó in die bubbel dat ik niet meer helder kon kijken.”

Het keerpunt kwam vlak voor de wedstrijd. Tijdens een massage sprak Evie iemand uit de bodybuildingwereld die vroeg hoe ze zich voelde. “Ik antwoordde: ‘Slecht, maar dat hoort erbij.’ Toen zei zij meteen dat dat helemaal niet normaal hoefde te zijn.” Via die vrouw kwam Evie in contact met andere coaches, die kritisch waren op haar begeleiding en schema’s. Dat zette haar aan het denken. Niet veel later besloot ze direct te stoppen.

Na het traject merkte Evie hoeveel impact bodybuilding op haar had gehad. Haar lichaam reageerde heftig op normaal eten en ook mentaal kreeg ze het zwaar. “Ik heb maanden bijna niet in de spiegel willen kijken”, vertelt ze. “Als ik nu terugdenk, besef ik dat ik toen eigenlijk veel te mager was. Maar tegelijk dacht ik: als ik toen al niet tevreden was, hoe kan ik nu dan wel tevreden zijn?”

Toch kijkt Evie niet alleen negatief terug op die periode. “Bodybuilding hoeft niet altijd zo extreem te zijn. Het hangt vooral af van hoe je begeleid wordt.” Inmiddels sport ze weer met een coach die ook aandacht heeft voor haar mentale gezondheid. Dat voelt voor haar als een groot verschil. Ondanks alles heeft de ervaring haar ook iets opgeleverd. “Ik weet nu hoeveel discipline en doorzettingsvermogen ik heb”, zegt ze. Tegenwoordig probeert Evie vooral opnieuw een gezonde balans te vinden. “Ik denk dat ik hier uiteindelijk sterker uit ga komen.”