Van topsport naar stilstand: “Ineens moest ik opnieuw ontdekken wie ik zonder hockey was”

Voor veel topsporters draait het leven jarenlang volledig om hun sport. Trainingen, wedstrijden en presteren bepalen het dagelijkse ritme. Voor de 19-jarige Jovana Vasiljevic veranderde dat anderhalf jaar geleden plotseling toen ze door een zware knieblessure moest stoppen met hockey op hoog niveau. Wat jarenlang haar grootste passie was, viel ineens weg en liet haar achter met onzekerheid en het gevoel dat ze opnieuw richting moest zoeken in haar leven.

Dat gevoel van leegte na het stoppen met topsport komt vaker voor. Uit onderzoek van NLcoach blijkt dat veel sporters die gedwongen moeten stoppen moeite hebben met het verlies van structuur, doelen en identiteit. Vooral wanneer sport jarenlang centraal stond in iemands leven, kan die overgang mentaal zwaar zijn. Voor Jovana was dat erg herkenbaar. Ze begon al op jonge leeftijd met hockey en speelde jarenlang op hoog niveau. Trainingen, wedstrijden en selecties bepaalden haar leven. “Alles draaide eigenlijk om hockey. Ik was er altijd mee bezig en gaf er bijna al mijn tijd aan,” vertelt ze. “Mensen zagen mij ook echt als dat hockeymeisje.”

Door de sport liet ze regelmatig andere dingen schieten. Feestjes, vakanties of spontane plannen met vrienden kwamen vaak op de tweede plek. “Ik zei best vaak dingen af omdat ik moest trainen of fit wilde blijven voor wedstrijden. Dat hoorde gewoon bij mijn leven.” Toch veranderde alles toen ze anderhalf jaar geleden haar knie ernstig blesseerde. In eerste instantie bleef ze hopen dat ze terug zou kunnen keren op het veld, maar na meerdere tegenslagen tijdens haar herstel werd duidelijk dat doorgaan op hetzelfde niveau niet meer haalbaar was. “Dat moment was heel moeilijk. Je leeft ergens zó lang voor en ineens stopt het gewoon. Ik wist niet meer zo goed wat ik met mezelf moest.”

De periode daarna vond ze zwaar. Zonder trainingen en wedstrijden viel haar vaste ritme weg en moest ze opnieuw structuur vinden in haar dagen. “Je bent gewend dat alles gepland staat en ineens heb je heel veel tijd over. Dat voelde echt leeg.” Ook merkte ze dat hockey een groot deel van haar persoonlijkheid was geworden. “Ik ben normaal best spontaan en altijd bezig, maar in die periode trok ik me juist meer terug. Ik wist op een gegeven moment niet meer wie ik zonder hockey was.”

Toch probeert Jovana de periode inmiddels niet alleen negatief te zien. Ze merkt dat de discipline en mentaliteit uit de topsport haar nog steeds helpen in het dagelijks leven. Daarnaast heeft ze nu meer ruimte om zich te focussen op andere dingen waar vroeger weinig tijd voor was, zoals haar sociale leven, studie en nieuwe ervaringen buiten de sport. “Achteraf heeft het me ook laten inzien dat er meer is dan alleen hockey. Eerst dacht ik dat hockey mijn hele leven was, maar nu ontdek ik ook andere dingen waar ik gelukkig van word.”

Hoewel het stoppen moeilijk bleef, kijkt ze inmiddels met meer rust naar de toekomst. Hockey zal altijd belangrijk voor haar blijven, maar het bepaalt niet meer volledig wie ze is. “Natuurlijk mis ik het soms nog steeds, maar ik ben nu ook blij dat ik mezelf op andere manieren heb leren kennen.”