Steeds meer Nederlanders emigreren. Of dit nou komt door de Nederlandse politiek, een grote liefde, of op zoek naar betere weersomstandigheden; Nederlanders trekken massaal de wijde wereld rond. Zo deed ook 60-jarige Hanneke Jansen dit. In 1995 Besloot zij wegens een goede baan naar Zweden te verhuizen. Hier heeft ze twee jaar gewoond, toen ze erachter kwam dat dit werk haar niet de uitdagingen bood waar ze naar opzoek was. Gelukkig kwam er een baan beschikbaar die dat wél bood, alleen was deze in San Francisco, in de Verenigde Staten. Ze woont inmiddels al 28,5 jaar in Amerika en deelt met ons haar emigratieverhaal. Wat dreef haar naar het buitenland? En heeft ze Nederland volledig achtergelaten?
Nadat Hanneke gepromoveerd was aan de universiteit in Groningen, wilde ze wetenschappelijk onderzoek doen in de geneesmiddelenindustrie. Hiervoor waren helaas weinig werkmogelijkheden in Nederland. Ze ontdekte dat als ze haar passie echt achterna wilde gaan, haar opties in het buitenland lagen. De doctor besloot om een postdoc in Zweden te gaan doen. Hier werd ze ondergedompeld in een nieuwe cultuur die het tegenovergestelde is van direct en waar het geloof centraal staat. De Zweedse cultuur paste niet helemaal bij haar Nederlandse nationaliteit.
De eerste maanden na haar emigratie waren dan ook best moeilijk. Hanneke herinnert het zich duidelijk: “Daar moet je echt doorheen. Dit was nog in de tijd dat je cassettebandjes in de auto had. Ik had een cassettebandje van ‘The Wiz’ en daar was zo’n liedje van ‘Ease On Down the Road’. En daar zit zo’n zin in van ‘Pick your left foot up when your right foot is down, these feet keep on walking’. En zo voelt het soms ook echt, je moet gewoon één voet voor de andere zetten.” Ze benadrukt het feit dat dit met elk nieuw begin zo voelt, ook als je ergens anders in Nederland zou gaan wonen.
In zweden kwam Hanneke al gauw in management terecht, terwijl haar hart echt bij onderzoek lag. “Ik wil in mijn baan nieuwe uitdagingen hebben. Ik wil het gevoel hebben dat het werk wat ik doe, dat dat ertoe doet. En als dat niet zo is, moet je iets anders zoeken”, vertelde de ze hierover. Die uitdagingen bood een baan in California, Amerika haar.
Eenmaal daar besloot ze drie dingen te doen om meer mensen te leren kennen: Ze is gaan dansen, zeilen en is lid geworden van de kerk. Hierdoor heeft ze nu ook een grote vriendenkring om zich heen in de Verenigde Staten. Toch vergeet ze de vrienden die ze al had en haar familie niet. “Als je bij zeilen leert hoe je een boot voor anker laat gaan in de baai, dan kun je dat niet op één punt verankeren, want dan blijf je in het rond draaien, dus je moet een boot altijd aan twee kanten verankeren. Ik woon dan nu wel in Amerika, maar ik heb nog steeds ankerlijnen naar Nederland en ankerlijnen naar Zweden op dat moment en ankerlijnen in Amerika. En dus al die lijntjes die gaan naar hele verschillende punten toe, maar die zorgen wel dat ik precies daar ben waar ik moet zijn.” Emigreren was voor haar een hele bewuste keuze. Ze wilde haar passie achternagaan. “Je mist een aantal dingen omdat je uit Nederland bent gegaan, maar ik heb ook een hele hoop gewonnen”.
Ook al woont ze inmiddels al meer dan dertig jaar in Californië, ze blijft zich toch altijd nog Nederlands voelen. Zo zingt ze mee met het Wilhelmus en juicht ze voor Nederland in de Olympische spelen. “Ik ben Nederlands en ik blijf Nederlands, maar mijn thuis is in Amerika.”
Doordat Hanneke geëmigreerd is, denkt ze veel dieper na over wat haar waarden zijn. Waar ze nu is, is haar eigen keuze. Ze kan weer weg als ze dat wil. “Ik denk er bewuster over na, van waar ben ik en waarom ben ik hier.” Dit vindt ze ook erg belangrijk voor mensen die willen emigreren. Dit is iets wat je moet doen als je die uitdaging echt leuk vindt en als je een doel hebt waar je naartoe wilt, niet omdat je ontevreden bent met het leven dat je hebt.
“Je moet ergens naartoe willen, je moet niet ergens vandaan vluchten”.
Isa Weustink 
Yoni Korblet