“,Wil je eens rechtop gaan staan?’ Vraagt mijn moeder aan mij. Ik draag een strak wit topje, waardoor het opvalt dat mijn schouderblad uitsteekt en ik krom sta.” Het zijn de eerste zinnen uit het boek van de inmiddels negentienjarige Sarah Pielman. Op veertienjarige leeftijd kreeg Sarah bij de huisarts te horen dat ze scoliose had. Na tien maanden een brace te hebben gedragen, moest ze een operatie ondergaan. Gedurende het gehele ziekteproces, heeft Sarah mentale klachten en de diagnoses PTSS, anorexia en een depressie gekregen. Ze miste de verhalen van lotgenoten en daarom heeft ze nu een boek geschreven: Meer dan een kromme rug. “Ik had het heel fijn gevonden als ik mijn eigen boek had gehad toen ik jonger was.”
“De reacties zijn bizar om te lezen. Wat ik echt heel bijzonder vond, was dat er een meisje was die geen EMDR therapie durfde te volgen, maar door het lezen van mijn boek en mijn ervaring dat uiteindelijk toch heeft gedaan. Dat vind ik echt het mooist om te lezen. ” In september 2025 begon Sarah aan het schrijven van haar boek. In eerste instantie zou het een kinderboek worden met zelfgetekende plaatjes, maar uiteindelijk besloot Sarah om haar verhaal te delen zonder te veel details weg te laten. “Het boek is chronologisch opgedeeld. Het eerste hoofdstuk gaat over mijn brace, dan over de operatie en het herstel. Bij dat hoofdstuk heb ik ook de mentale klachten opgeschreven. Het tweede deel is dan echt informatief met praktische tips.”
Is er een deel in het boek wat jou zelf nog steeds heel erg raakt?
“Ja, 30 december. Dat is de dag dat ik te horen kreeg dat ik geopereerd moest worden. Ik heb dat zo vaak geprobeerd op te schrijven… Een paar jaar geleden had dat echt niet gekund. Ik kon er niet eens over praten, het was echt een trauma. Ik ben heel blij met hoe ik het uiteindelijk heb opgeschreven. Het is heel mooi geworden.”
Diagnose scoliose
Bij scoliose maakt je ruggengraat een bocht en draait hij om z’n eigen as. Een gevolg hiervan kan zijn dat je schouderblad uitsteekt, iets wat Sarah ook had. Toen ze hiervoor naar de huisarts ging, zag ze de ernst er niet echt van in. “Ik moest bukken en de huisarts zag meteen dat het scheef stond. Ik vond het niet zo erg en zelfs wel een beetje grappig. Mijn leven was altijd heel makkelijk, dus ik dacht: ‘Dan heb ik ook eens een keer wat’. De diagnose vond ik dan ook niet erg, maar ik ging wel veel onderzoek doen.” Uit haar eigen research kwam dat je bij 50 graden kromming een operatie moest ondergaan.
Wat vond je van het idee van een operatie?
“Dat was wel heel spannend, maar ik dacht dit gaat mij echt niet overkomen.”
Toen Sarah en haar moeder een maand later onderweg waren naar het ziekenhuis voor een röntgenfoto, maakten ze er vooral veel grapjes over. Toen de orthopeed vervolgens zei dat het wel 50 graden was, baalde ze flink.
Werd het voor jou toen pas serieus?
“Ja dat was meteen anders. Er werd ook gelijk een brace aangemeten en er werd verteld over een eventuele operatie.”
Onzekerheid
“De periode rondom de operatie was niet heel spannend, maar ik vond het mentaal heel pittig dat het zo onzeker was. Ik kon echt op ieder moment opgeroepen worden. Er was ook een soort boosheid, ik droeg die brace 23 uur per dag. Mijn arts zei dan van, ‘Oh, je doet het echt heel goed! Ga maar weer naar huis en dan zien we over drie maanden wel verder.’ En dat een andere arts dan zei, ‘Het is veel te erg, je moet nu geopereerd worden.’ Ik had er echt alles aan gedaan om die operatie niet te hoeven. Dat het alsnog moest vond ik echt heel frustrerend.”
Wanneer merkte je dat de mentale klachten begonnen?
“Ik denk voor de operatie al, maar je bent dan zo veel bezig met je rug dat er bijna geen ruimte voor is. Twee maanden na de operatie kwam het heel erg terug. Ik was de hele tijd heel somber en had nergens zin in.” Sarah moet lachen. “Het is zo gek om over te hebben! Ik heb echt het gevoel dat ik het over een ander persoon heb. Ik kan ook mijn eigen boek lezen en er niks bij voelen. Ik weet dat ik het allemaal heb gehad, maar inmiddels is alles verwerkt door middel van therapieën en voel ik me echt goed. Dat vertel ik ook allemaal in mijn boek.”
Meer dan een kromme rug
Terwijl Sarah vanaf de keukentafel naar de kast loopt om het boek te pakken, begint ze te vertellen over de spanning die ze had om met anderen te delen dat ze een boek aan het schrijven was. “Ik was het meest bang voor de reacties van mensen die dichtbij stonden. Ik heb altijd veel details voor mezelf gehouden. Mijn zusje is nu vijftien, maar toen was ze nog maar elf. Zij wist helemaal niet dat ik anorexia had gehad.” Sarah blijft even stil terwijl ze naar haar boek kijkt. “Ik was ook bang dat mensen dachten, ‘Ga jij een boek schrijven?’. Dat zij dachten dat ik mezelf heel speciaal zou vinden, maar ik krijg zo veel mooie reacties. Dat ze er heel veel aan hebben en er veel kracht uit halen.” Ze bladert een stukje door het boek en kijkt tevreden op.
“Er staan ook gedichten in.”
Heb je die zelf geschreven?
“Ja.”
Allemaal?
“Ja! Mijn redacteur zei dat het niet interessant was voor anderen, maar ik ben heel blij dat het erin staat.
Ik ben trots op het eindresultaat.”
