Djoeke kreeg een lintje voor haar dorpswerk: “Dat moest gewoon gebeuren”

Dat de 80-jarige Djoeke Postma-de Jong uit Surhuizum een Koninklijke onderscheiding zou krijgen voor haar jarenlange inzet voor het dorpsleven, had ze nooit verwacht. 

Al meer dan dertig jaar zet ze zich vrijwillig in voor het dorp. Ze werkte mee aan het dorpsblad, begeleidde het Surhuisterkoor en was penningmeester van begrafenisvereniging De Laatste Eer.

–       “Huh, wat doet u hier? 

Toen burgemeester Jouke Douwe de Vries van Achtkarspelen bij haar thuis op de stoep stond, had Djoeke eerst niet door wat er aan de hand was. Haar dochters hadden haar verteld dat ze “een leuke dag weg” zouden gaan. “Huh, wat doet u hier?”, was haar eerste reactie. Nog altijd moet ze lachen als ze eraan terugdenkt. “Ik dacht nog: is er iemand jarig?”

Pas toen de burgemeester haar uitnodigde om mee te gaan naar het gemeentehuis, begon het langzaam te dagen. Daar kreeg ze de Koninklijke onderscheiding opgespeld. Volgens de gemeente kreeg Djoeke het lintje omdat ze zich jarenlang op een stille, maar belangrijke manier heeft ingezet voor de gemeenschap van Surhuizum.

–       “Ik heb gewoon min dingen gedaan”

“Ik had het nooit verwacht”, vertelt ze. “Het moet allemaal nog even landen.”

Aan de keukentafel bij haar thuis in Surhuizum praat Djoeke rustig over haar vrijwilligerswerk. Ze vertelt er niet groots over, maar juist nuchter. Alsof al die jaren inzet voor haar heel normaal waren. “Ik heb gewoon mijn dingen gedaan.”

Juist die bescheidenheid typeert haar. “Ik heb jarenlang meegewerkt aan dorpsblad De Grutte Gelf. Daar was ik redactielid, fotograaf en eindredacteur. Ook begeleidde ik het Surhuisterkoor en deed ik de administratie voor begrafenisvereniging De Laatste Eer. Vooral dat laatste was een hele klus.”

Toen ze in 2009 begon als penningmeester, kreeg ze een flinke stapel papieren administratie mee naar huis. Meer dan duizend leden moesten handmatig in de computer worden gezet. “Ik kreeg een bestand op papier waar ik maanden mee bezig ben geweest”, vertelt ze. Stoppen kwam niet in haar op. “Dat moest gewoon gebeuren.”

Door haar werk voor de begrafenisvereniging merkte Djoeke hoe belangrijk zo’n lokale vereniging is voor het dorp. Niet alleen omdat mensen praktisch geholpen worden rond een overlijden, maar ook omdat het zorgt voor steun en verbondenheid.

–       “Dan zie je pas hoeveel mensen aan elkaar hebben” 

“Er komt een moment dat we allemaal een plek nodig hebben”, zegt ze. “Dan is het mooi dat dit in het eigen dorp samen geregeld kan worden. Nabestaanden zijn vaak dankbaar voor de opvang en nazorg na een overlijden. Vooral met Lichtjesdag merk je dat. Dan komen families samen op de begraafplaats, steken ze lichtjes aan bij de graven en praten ze daarna samen verder in de kantine. Dan zie je pas hoeveel mensen aan elkaar hebben.”

Het werk bracht haar ook dicht bij verdriet. Dat liet haar niet altijd los. “Soms neem je dat wel mee naar huis”, zegt Djoeke. Toch probeerde ze er altijd voor mensen te zijn. Volgens haar draait vrijwilligerswerk niet om grote woorden of erkenning, maar om aandacht hebben voor elkaar.

Ook bij De Grutte Gelf ging het volgens Djoeke vooral om verbinding. Onder het pseudoniem ‘Sibbeltsje Sipelsop’ schreef ze jarenlang herkenbare stukjes voor het dorpsblad. Verhalen over het dagelijks leven, gebeurtenissen in het dorp en soms met een kleine knipoog naar dorpsgenoten. Zelfs nu helpt ze samen met haar man nog mee met de verspreiding van het blad.

–       “Dat is volgens mij niet veranderd”

In ruim dertig jaar zag ze het dorpsleven veranderen. Verenigingen vinden moeilijker vrijwilligers en veel contact verloopt tegenwoordig vaker digitaal. Toch denkt Djoeke dat de behoefte aan verbondenheid hetzelfde is gebleven.

“Mensen hebben het drukker gekregen en het is soms lastiger om vrijwilligers te vinden”, zegt ze. “Maar uiteindelijk willen mensen toch graag ergens bij horen. Dat is volgens mij niet veranderd.”

Aan jongeren die twijfelen over vrijwilligerswerk heeft ze een simpele boodschap: begin gewoon klein. “Je weet nooit wat je kunt verwachten.” Zelf had ze ook nooit gedacht dat haar inzet ooit zou leiden tot een lintje.

“Ik heb er nooit over nagedacht”, zegt ze. “Ik heb gewoon mijn eigen ding gedaan.”