Je denkt dat het je nooit overkomt: een overval. Toch gebeurt het jaarlijks honderden keren in Nederland. In 2020 meer dan 900 keer (CBS). Eén daarvan gebeurde bij Nardy. Op klaarlichte dag werd zij van achteren gegrepen en haar woning ingesleept. Vastgebonden lag ze weerloos tegenover de twee vermomde, gewapende mannen. Hoe herstel je van zo’n trauma?
Toen Nardy Robben na het doen van boodschappen haar appartement in Amsterdam wilde binnengaan, werd ze van achteren aangevallen en naar binnen gesleept. Een man met een handschoen hield deze op haar mond en hield haar stevig vast. In haar ooghoek zag ze dat er twee mannen waren. In de logeerkamer werd ze op de grond gegooid. Haar handen werden vastgebonden en ze kon zich niet verweren. “Ik wist niet meer wat de werkelijkheid was en wat niet. Ze besefte dat een van de mannen op haar lag toen ze zich niet kon bewegen. Toen ze dit doorhad, was ze bang dat hij iets met haar zou doen. Haar benen werden vastgebonden met tape en ze was opgelucht: “Het enige wat ik dacht was: “gelukkig, ik word niet verkracht””.
Bizarre vergissing
“Waar ligt het geld?”, vraagt een van de mannen. Hij trekt een pistool uit zijn broekzak en richt dit op haar. Verward en machteloos zegt ze dat ze het niet weet en in haar hoofd denkt ze na over welk geld ze het hebben.
Dan hoort ze de mannen tegen elkaar zeggen: “Er ligt hier niks” en “We zijn verkeerd”. Ze verlieten haar woning en Nardy probeerde los te komen. Ze belde hierna meteen haar vriend op en liep vervolgens naar de buren, waar ze ontvangen werd. Hier is meteen 112 gebeld.
Volgens de politie ging het om een uitzonderlijke overval: midden op de dag en bij het verkeerde huis. Ze heeft geluk gehad; jonge criminelen die zo’n fout maken kunnen heel onvoorspelbaar reageren. Met alleen dashcambeelden als bewijs werd haar verhaal bevestigd. “Ik was dus niet gek en het was wel echt gebeurd.”
Wanneer thuis niet meer veilig voelt
De periode daarna was intens. Als je eigen huis ineens geen ‘veilige plek’ meer is, hoe ga je daar dan mee om? Op advies van slachtofferhulp ging ze dezelfde week terug naar huis. Het was confronterend, maar ze wist dat vermijden niet zou helpen.
Toen ze weer alleen thuis verbleef, was het binnenkomen en weggaan wat ze lastig vond. Alles wat achter haar rug gebeurde, zorgde voor spanning. Sluipend langs de muren deed ze dan haar deur open, anders lukte het niet. Het liefst ontweek ze het uit huis gaan, om deze angstgevoelens te ontwijken.
Slachtofferhulp belde dagelijks gedurende de eerste weken. Daarna werd dat afgebouwd. Via de huisarts en EMDR-therapie kreeg ze hulp.
Ik vroeg hoe ze zich voelde na de overal. Nardy antwoordt: “Ik was heel kwaad op ze. Ik laat het me niet gebeuren dat ik door twee dombo’s het zo laat verpesten dat ik straks niet meer naar buiten of in m’n huis durf.” Dit realiseren ging niet vlekkeloos, met veel paniekaanvallen, nare dromen en vermijdingsgedrag. Ze vond het moeilijk te accepteren dat ze niks had kunnen doen om de overal te stoppen op dat moment.
Leven met trauma
Ik vraag naar haar veiligheidsgevoel nu en ze reageert positief. Ze leeft niet anders en voelt zich niet onveilig. Ze zegt dat ze in bepaalde situaties aan haar lichaam merkt dat het trauma er nog in zit en ze gaat regelmatig naar BSR, een massagetherapie, om de spanningen in haar lichaam los te maken en ze doet aan yoga.
Nardy sluit af met de woorden: “Dan woon je dus al zo lang in Amsterdam en is je nog nooit een fiets gestolen, maar krijg je wel een hele random overval van twee sukkels die het verkeerde huis hadden.” De daders zijn nooit gevonden en het trauma is niet weg, maar bepaalt haar leven niet.
Amalia Nkomo 
mirrekleinhuis