Een ski-ongeluk veranderde het leven van oud-paralympiër Josien ten Thije volledig. Wat begon als een onschuldige blessure tijdens een wintersportvakantie, eindigde in lange ziekenhuisopnames, complicaties en uiteindelijk het verlies van haar been. Toch bracht juist die zware periode haar later naar de Paralympische Spelen. Volgens haar krijgen paralympische sporters nog steeds niet de erkenning die zij verdienen. “Wij trainen net zo hard als olympische sporters.”
De dag van het ongeluk staat nog altijd in haar geheugen gegrift. “Ja, als de dag van gisteren,” vertelt ze. Op dat moment leek de situatie nog mee te vallen. Pas later werd duidelijk hoe groot de gevolgen zouden zijn. “Wat een simpele kijkoperatie moest zijn, veranderde mijn leven compleet.”
De periode daarna noemt ze een rollercoaster. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal kreeg ze het zwaar. “Het moeilijkste vond ik dat ik niet meer kon sporten en niet meer verder kon met mijn normale leven.” Toch bleef ze zoeken naar een manier om haar leven opnieuw op te bouwen. Door nieuwe mogelijkheden binnen de sport ontdekte ze het zitvolleybal. “Ik kreeg weer iets om naar uit te kijken.”
Die nieuwe sport bleek uiteindelijk perfect bij haar te passen. Na hard trainen volgde het moment dat haar leven opnieuw veranderde: ze werd geselecteerd voor de Paralympische Spelen in Athene. “Toen de bondscoach vertelde dat ik mee mocht, dacht ik echt: ik hoor hier thuis.” Haar eerste wedstrijd vergeet ze nooit meer. “Ik voelde me trots en kreeg alleen maar meer motivatie om harder te trainen.”
Hoewel ze met trots terugkijkt op haar carrière, merkte ze al snel dat paralympische sporters anders behandeld werden dan olympische topsporters. Volgens haar was het verschil in aandacht enorm. “Veel minder zendtijd, veel minder publiciteit. Olympische sporters kregen meer geld en dingen waren beter geregeld.”
Dat gebrek aan aandacht frustreerde haar regelmatig. “Ik kan mij daar echt over opwinden,” zegt ze. Volgens haar beseffen veel mensen niet hoeveel discipline en training er achter paralympische sport schuilt. “Ook wij passen ons hele leven aan voor de sport. Het is echt topsport.”
Daarnaast vindt ze dat er nog veel vooroordelen bestaan over mensen met een beperking. “Mensen denken soms meteen dat je niet goed kunt functioneren,” vertelt ze. Zelf merkt ze dat mensen verbaasd reageren wanneer ze haar prothese niet direct zien. Toch wil ze niet dat haar beperking centraal staat. Ze wil vooral gezien worden als sporter.
Volgens Josien heeft het gebrek aan media-aandacht grote gevolgen voor de paralympische sport. Minder publiciteit betekent volgens haar ook minder sponsors, minder geld en minder rolmodellen voor jongeren met een beperking. “Echte talenten blijven daardoor soms onzichtbaar.”
Ze ziet dat andere landen daarin verder zijn dan Nederland. Vooral Engeland maakte indruk op haar tijdens de Paralympische Spelen van Londen in 2012. Daar zaten de stadions volgens haar vol met supporters die speciaal kwamen kijken naar paralympische topsport. In Nederland mist ze die belangstelling nog steeds, hier worden stoelen soms nog opgevuld met kinderen.
Ondanks alles kijkt ze met trots terug op haar carrière. Niet alleen vanwege de medailles, maar vooral vanwege de weg ernaartoe. “Dat ik na alles toch mijn droom heb kunnen najagen.” Daarbij speelde haar man een belangrijke rol. “Hij heeft mij altijd gesteund zodat ik mijn droom kon blijven volgen.”
Haar boodschap aan Nederland is duidelijk: “Geef de Paralympische Spelen het podium dat het verdient.”
Amalia Nkomo 
mirrekleinhuis