Dinsdag 12 mei begint het Eurovisie Songfestival weer. De 70e editie van de wereldbekende muziekwedstrijd vindt plaats in Wenen, Oostenrijk. Naar aanleiding van de deelname van Israël heeft Nederland besloten niet mee te doen, maar het wel uit te zenden. Ook Spanje, Ierland, Slovenië en IJsland hebben een boycot aangekondigd.
Famke van der Ploeg, Eurovisie fanaat
Persoonlijk ben ik er niet heel rouwig om dat Nederland dit jaar niet meedoet aan het Songfestival. Ik vind het goed en moedig dat ze bij hun punt blijven en samen met de afwezige landen een statement maken. Ik zal altijd hopen dat Nederland het ver schopt als ze meedoen, maar ben eigenlijk gewoon voor het land wat ik dat jaar het leukste vind. ‘United by music’ is een welbekende slogan van het feest, het verbindt mensen, talen, culturen etc. en dat is waarom ik zo van het Songfestival houd. Ons land is niet weg te denken van het feest en ik weet zeker dat er aan ons wordt gedacht. De toekomst van Eurovision kan in deze tijden wat onzeker zijn, maar ik hoop wel dat Nederland volgend jaar gewoon weer van de partij is en dat de afwezigheid van Spanje, Slovenië, IJsland, Ierland en ons niet voor niets is geweest.
Mohammed Elhelou, Palestijnse journalist (vertaald)
Persoonlijk denk ik dat symbolische acties — zoals landen die afstand nemen van evenementen zoals het Eurovisie Songfestival — enig effect kunnen hebben, vooral bij het vormen van de publieke opinie en het vergroten van internationale druk. Ze kunnen een signaal afgeven dat bepaalde handelingen door delen van de internationale gemeenschap niet langer als “normaal” of acceptabel worden gezien. Maar tegelijkertijd kunnen voor veel Palestijnen symbolische gebaren erg klein aanvoelen. Mensen die familieleden, huizen, onderwijs, gezondheidszorg en basisveiligheid verliezen, willen vaak concrete politieke actie: staakt-het-vuren, humanitaire hulp, verantwoording, sancties of veranderingen in militaire en diplomatieke steun. Ik denk dat dit de reden is waarom veel mensen zich gefrustreerd voelen wanneer regeringen symbolische culturele stappen nemen, maar aarzelen om sterkere juridische of politieke taal te gebruiken, zoals het benoemen van een genocide. Dit wekt de indruk dat landen moreel bezorgd willen lijken zonder de politieke consequenties van sterkere standpunten volledig te accepteren.
Welmoed van der Land, opkomende singer-songwriter
Eurovisie hoort te draaien om muziek, ik vind het een fantastisch concept. Een plek waar alle landen bij elkaar kunnen komen om iets te laten zien van hun cultuur en met elkaar kunnen concurreren. Het gaat om muziek maar Eurovisie maakt het zelf politiek. Rusland mocht niet meedoen vanwege de oorlog en mensen vinden dat een slechte vergelijking met Israël, maar dat vind ik niet. Het gaat gewoon om geld want ze willen hun sponsor, Moroccanoil niet kwijt. Moroccanoil komt namelijk uit Israël, niet uit Morocco. Ik zou het ook niet doen als ik de artiest was nu in deze tijd, zou ik nee zeggen. Ik vind dat meer landen het moeten doen. Ik vind het goed dat Nederland niet meedoet. Want dat neem je als land toch wel een voortouw en een dappere beslissing.
Bas den Herder, Politicoloog
Je kunt je afvragen of je een publieksevenement zoals Eurovisie wel kán boycotten. Dat de AVRO dat doet is duidelijk. Of Nederland het festival ook boycot, moeten we gaan zien in de kijkcijfers. Ik vind een boycot niet per se de beste manier om een, op zichzelf, goede boodschap te sturen. Je kan er ook voor kiezen om juist wél mee te doen. Dan sta je weliswaar op hetzelfde podium als Israël maar dan kan je wel je eigen boodschap sturen. Er is een verschil tussen de regering van Israël en het land Israël. Met een boycot kan je de verkeerde indruk wekken. Namelijk dat je het hele land Israël afkeurt. Terwijl er ook mensen in Israël protesteren tegen het geweld. Verbinding zoeken met die mensen is minder zichtbaar maar, misschien wel effectiever.
Nanou, werknemer bij Platenzaak Crash Vinyl & Booze
Ik vind het een goed idee, muziek maken is namelijk een privilege, door er hele controversiële landen bij te betrekken wordt de muziek die eruit komt veel te politiek. Er zijn ook regels voor om nummers niet te politiek te maken (waardoor er al een paar nummers zijn geweigerd) en deze regels moeten ook nageleefd worden. Ik vind het ook een enorm privilege om muziek te maken, de boodschap weegt hierbij daarom ook heel erg zwaar. Om hiervan zo’n controversieel land als Israël te promoten, maakt men hier wel misbruik van. Muziek is een luxeproduct en moet daarom ook vrij staan van dit soort invloeden.
Amalia Nkomo 
mirrekleinhuis