Hardlopers zijn doodlopers

Door Sophie Smit

Ik liep vorig jaar naar buiten om bij de loop Leeuwarden te kijken, maar in plaats van het geluid van joelende toeschouwers en hardlopers hoorde ik loeiende sirenes en het geratel van traumahelikopters. De feestelijke sfeer was volledig omgeslagen toen vlak voor de finish een 29-jarige man in elkaar zakte en overleed. Het raakte me dat iemand zo erg uitkeek naar het behalen van de finish, vlak voor het einde zijn leven verloor. Puur en alleen om zichzelf te bewijzen. 

Ook afgelopen zondag ging het weer helemaal mis. Een 15-jarige deelnemer van de marathon in Leiden overleed tijdens het rennen. Maar gek genoeg schrikt dit mensen niet af om hard te lopen. Ik hoor steeds vaker mensen over het lopen van een marathon. Ik hoef maar op Instagram te kijken en ik zie al meerdere stories voorbijkomen van mensen die hun gelopen afstand vastleggen op Strava. Het lijkt bijna alsof ze het niet voor zichzelf doen, maar alleen een rondje rennen om hiermee te kunnen flexen bij vrienden of collega’s. 

Nog voordat de laatste lopers goed en wel zijn binnengekomen, staan de eerste foto’s al online: een medaille om de nek, een duim omhoog, een “trots op mezelf”-caption erbij. Het maakt dan bijna niet meer uit wat er onderweg is gebeurd of hoe de dag echt is verlopen. Zelfs het feit dat er iemand is overleden of ernstig onwel is geworden, lijkt nauwelijks door te dringen in dat onlinebeeld. Want de feed moet gevuld worden, de prestatie moet gedeeld worden, en de volgers moeten vooral zien dat die 42 kilometer is gehaald. 

Maar eigenlijk is het lopen van een marathon helemaal niet zo goed voor je lichaam als de gemiddelde gebruiker van Strava beweert. Natuurlijk is bewegen gezond, maar een marathon vraagt het uiterste van je lichaam. Urenlang rennen belast je spieren, gewrichten en hart enorm. Het is ook niet voor niets dat er soms mensen overlijden tijdens zo’n inspanning. Toch wordt dat vaak weggewuifd als uitzondering, of afgedaan met opmerkingen als: “Ze hebben niet goed getraind.” Maar inmiddels hoor ik zo vaak verhalen van mensen die tijdens of na een marathon zijn overleden of onwel zijn geworden, dat ik me begin af te vragen of het echt nog wel om uitzonderingen gaat.