Sinds de etnische eenheidswet van China wordt het steeds moeilijker om de Tibetaanse cultuur uit te oefenen. Kinderen in Tibet worden naar boarding school gestuurd om daar de Chinese taal en cultuur te leren, met als doel de Tibetaanse taal en cultuur uit te wissen. Hier in Nederland bevindt zich een gemeenschap van ongeveer 1200 Tibetanen. Maar hoe is het om je overtuigingen ergens anders voort te moeten zetten, omdat het niet meer kan in je thuisland? Norbu Tsering, voorzitter van de Tibetaanse gemeenschap in Nederland, vertelt het mij.
Van Tibet naar Nederland
“Het was heftig, we vlogen stiekem”, Vertelt Norbu. Van de Tibetaanse hoofdstad moesten zij eerst naar de grens van Nepal, waar zij ontvangen werden door een gids. “Voor de gids moesten wij veel geld betalen. De gids weet de weg. Het was een hele gevaarlijke weg.” Beschrijft Norbu. Overdag moest hij slapen en ’s nachts lopen naar de eindbestemming; als iemand hen zag, konden ze doodgeschoten worden.
Norbu vindt het heel leuk om nieuwe dingen te ontdekken en te leren. Hier in Nederland was het heel anders. De Nederlandse denkwijze en hoe Nederlanders over de toekomst denken. Hij vertelt dat het heel anders is dan hoe het was in Tibet: “Daar groei je op met Chinese onderdrukking. Maar hier ben je in een vrij land.”
Met plezier begon Norbu aan het inburgeren in Nederland. Maar ondertussen had hij ook behoefte om tijd te nemen voor hun eigen taal, geloof en overtuigingen: “Om samen te komen, om te kijken hoe wij de Tibetaanse cultuur en de taal voort konden zetten volgens Nederlandse regels.”
Hoe voelt het voor u, dat u uw overtuigingen niet meer kan voortzetten in uw geboorteland?
“Dat vind ik heel belachelijk. In ons eigen land, onze eigen cultuur en taal kan niet meer op school geleerd worden. Dat is ons verboden door iemand anders, door buitenstaanders.” Norbu baalt enorm van de situatie in zijn thuisland: “Het rapport van Human Rights Watch is eigenlijk maar gewoon een rapport. Maar dit is al zo sinds 1959. De Tibetaanse cultuur en taal zijn door het harde werk van de oudere generatie voortgezet; daarom is het nu nog ons leven. Nu moeten wij verantwoordelijkheid nemen om de Tibetaanse cultuur en taal te behouden. De kinderen gaan naar school en daar wordt onze cultuur uitgewist door de Chinezen. Dus daar kan niemand iets aan doen. Maar thuis kunnen ze de taal en cultuur nog wel leren door hun ouders. En je kan het wel leren, maar het levert je niks meer op. Je kan geen baan meer krijgen, omdat onze taal verdwijnt en je dan geen Chinees spreekt.”
Tibetaanse gemeenschap Nederland
Elke zondag is er van 10:00 tot 13:00 weekendschool voor kinderen. Om de Tibetaanse taal te leren en over de cultuur. De lessen worden gegeven aan kinderen van 4 jaar tot 14 jaar. Dit in 5 groepen. Daarnaast dansen zij ook elke woensdag, de dag waarop de Dalai Lama werd geboren. Zo verbinden zij met elkaar, zo komen ze weer thuis bij hun cultuur. Ook als het op de plek van oorsprong kan.
Ook wil de Tibetaanse Nederlandse gemeenschap een cultureel centrum bouwen in Amsterdam. Zodat meer mensen in aanraking kunnen komen met het Tibetaanse boeddhisme. In het centrum zullen dan ook meer en grotere klaslokalen zitten om optimaal les te kunnen geven aan de opkomende Tibetaanse generatie. De noodzaak wordt nadrukkelijk geuit door meneer Tsering. “Anders leert de volgende generatie niet onze taal en cultuur. Daarom is het belangrijk dat het Tibetaanse cultuurcentrum hier komt. Zodat onze taal en cultuur niet verloren gaan en wij deze verspreiden. Het is ons recht om het te behouden.”
mirrekleinhuis 
sophiesmit